از پدرمان جدا مانده‌ایم

روايت شده که امام رضا(علیه‌السلام) از جمعي پرسيدند:

"أمَا يَكْرَهُ أحَدُكُمْ أنْ يُنْفَي عَنْ أبِيهِ وَ اُمِّهِ اللَّذَيْنِ وَلَدَاهُ"

آيا هر يک از شما، ناراحت نمي‌شود که از پدر و مادري که او را به دنيا آورده‌اند [و دوستش دارند]، جدا شود؟

همه پاسخ دادند: آري، به خدا سوگند، ناراحت مي‌شويم. امام(علیه‌السلام) فرمود:

"فَلْيَجْتَهِدْ أنْ لايُنْفَي عَنْ أبِيهِ وَ اُمِّهِ اللَّذَيْنِ هُمَا أبَوَاهُ أفْضَلَ مِنْ أبَوَيْ نَفْسِهِ"

پس بايد تلاش کند از پدر و مادري که برتر از پدر و مادر جسماني‌اش هستند، جدا نشود.

ولي ما چه راحت، از پدر و مادر وجودي خود، دور شده‌ايم! انگار برايمان عادي شده! هزار و اندي سال است از پدر و مادر خود، جدا افتاده‌ايم؛ به قدر عمرمان از آنان دوريم؛ ولي اصلاً اين فراق را ادراک نمي‌کنيم. هيچ ناراحت نيستيم که به پدر و مادرمان دسترسي نداريم و همه چيز را از دايه‌های بيگانه مي‌گيريم! مي‌دانيم بابايمان غايب است، ولي راحت زندگي مي‌كنيم و احساس خلأ و کمبودي نداريم. او بالاتر از حق پدر و مادرمان بر ما حق دارد؛ ولي ما چقدر سعي مي‌کنيم به آغوشش برگرديم؟!

کتاب ولایت اتمام نعمت، جلد 2، صفحه‌ی 295 و296



لطفا دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید